À Kaline


Entre dentes, risos y lágrimas, haciendo-se de louca
Nessas horas frías, lembro-me de sus palabras soltas:
- Eu sou meio chorona, sabe!
De repente, abreme o peito con tu sable de ternura
Por lo tanto
E donde una gente menos procura
O que antes, verdugo e bruto
Agora, arguto e cura.


Valdemir Guimarães

Comentários

Postagens mais visitadas deste blog